Dört kişilik bahçe / Murathan Mungan

Hüzün'den gerçekten hoşlanmıyorum. Defalarca yazıp, sildim bu kelimeden sonrasını. Nedenlerini açıklamak için yazdım ama sonra kendi hüzün hikayelerimle bu alanı meşgul etmek ve kendimi hüzünlendirecek sözler bırakmamak için sildim.


Aslında bu post'un nedeni bu akşam seyrettiğim tiyatro oyunu. Murathan Mungan'ın 'Son İstanbul' adlı kitabındaki 'Dört kişilik bahçe' adlı oyun Şehir Tiyatrolarında bu sene sahnelenmeye başladı, hatta çok taze, bugün 2. kez seyre çıktı.


Oyun baştan sona hüzün... Dekorun ana teması sonbahar yaprakları içinde eski bir köşk...

Karakterler üzgün, mutsuz, hayattan beklentileri gerçekleşmemiş ve (bazıları) mutluklarını erteleyen kişiler. Kimi zaman bizden biri anlayacağınız.

Murathan Mungan Mardin doğumlu ve Üniversitede Tiyatro okumuş bir yazar, öyle de güzel işlemiş ki kişileri, ilişkileri ...

Kalp kırıklıkları olan aile fertlerini izlerken ister istemez siz de kendi ilişkilerinizi sorgulayacaksınız.

Ben daha çok, sıkıcı olan hayatımızı renklendirmek için herbirimizin günlük çabalarını düşündüm. Aslında ne kadar da sıradan herkes özünde ve pek çok değer ne kadar genelgeçer.

Hüznü sevmiyorum diye başlamıştım, şu an içim hala acır durumda, bu duyguyu yaşamaktan hoşlanmadığım için böyle söyledim. Dün akşam da 'Alaycı Kuş'u bitirmiştim, bir posta da o kitap acıtmıştı içimi zaten.

Artık bir şekilde resetleyeceğim kendimi inşallah. :) (Sanki zorla izlettiler, bile bile gittim, içimi kararttım işte)

Sonbahara yakışır bir tiyatro oyunu, Bence Nisan programında olmayabilir :) Sade vatandaş olarak, genel hatlarıyla beğendim pek çok detayı.

Oyun tek perde idi toplamda 1,5 saat sürüyor, fazla bunaltmadan ve gözleri buğulandırarak sonlanıyor.

Son olarak Tolstoy'un, Anna Karenina romanından alıntı yaparak, o meşhur tespiti paylaşasım geldi:

 ''Mutlu aileler hep birbirinin aynıdır; mutsuz ailelerde ise her ailenin mutsuzluğu kendine özgüdür''

BORCAM efsanesi

Benim de var böyle anılarım, annemin hele saymakla bitmez bir borcam sirkülasyonu olmuştu :)

Ezel'de bahsi geçen kitaplar

Enginciğim her Pazartesi heyecanla oturuyor TV karşısına, onunla birlikte ben de kısmen izliyorum Ezel’i. Çoğunlukla elimde bilgisayar Friendfeed, twitter ve blogları dolanırken.

Bu akşam düşündüm yeğen, önemli olan Ezel izlemek değil, izlerken düşünmek, düşünürken eğlenmek. Ama gün gelir bir bakarsın, düşündüğün kadar var olmuşsun yeğen ... :p :) artık ne kadar becerebildiysem o beylik lafları idare ediverin.  :)

Şimdiye kadar Ezel’de kah kapağı görünmüş, kah okunmuş, kah içinden alıntılar yapılmış kitaplar şöyle :

Sefiller / Victor Hugo

Alamut Kalesi /  Wladimir Bartol

Semerkant / Amin Maalouf

Rubailer / Ömer Hayyam

Monte Cristo kontu / Alexandre Dumas

Divan-ı Kebir / Mevlana Celaleddin Rumi

Babalar ve oğullar / Ivan Sergeyevic Turgenyev

Kelebek / Henri Charriere

Benim de Ezel seansım bu gece kitap çıkarımlarımla tamamlanmış oldu. 8'den geriye doğru sayın, ben burda yokum...


EKLEME
Aramızda da az Ezelsever yokmuş hani sayın blogger'lar :) Barakuda sağolsun Kinyas ve Kayra'yı, ve  yöneticim Onur sağolsun 'Kumarbaz'ı ekliyorum :


Kinyas ve Kayra / Hakan Günday

Kumarbaz / Fyodor Mihailoviç Dostoyevski

Kedili İstanbul ** 05-23 EKİM 2010

İlginç bir konu ve resim tekniği bence, bu tüketim dünyasında, özellikle İstanbul gibi büyük metropollerin çöpünün geri dönüşümü herhangi bir şekilde oluyorsa, bu olayı alkışlamamız lazım diye düşünüyor sanatçımız…


Demchenko sokaklarda bulunan oluklu mukavvadan etkileyici ve güzel sanat eserleri yapıyor.


Biraz üç boyutlu sinemayı hatırlatıyor izleyenlere.


Sanatçı Ukraynalı, ama neredeyse yedi göbekten İstanbullu gibi kente aşina. Bu kentin şifrelerini çözmüş bir sanatçı.


Serginin konusu “Kedili İstanbul” . Niye kedi ? diye sorulduğunda.. Çünkü diyor. “Bu şehrin gerçek sahiplerinin kediler olduğu gibi bir fikir var. İstanbul’da her köşe başında kedileri, çatılarda kedileri, arabaların üstünde kedileri görürsünüz.. Şehre çok uyum sağlamış dört ayaklı dostlarımız onlar”…

Lesya Demchenko

“Kedili İstanbul””

Resim Sergisi

ArkeoPera Sanat Galerisi

05-23 Ekim 2010

Pazartesi – Cuma 10.00 – 18.00  Cumartesi 11.00 – 20.00

ArkeoPera Sanat Galerisi

Yeniçarşı Cad. Petek Han No:16/A

34430 Galatasaray-İstanbul

Tel: 0 212-249 92 26

info@ArkeoPera.com

An ancient ritual -≥ 'This is Kilyoos!'

Bu ekibin skeçlerini ilk çıktıklarında komik bulmuyordum, ancak son 1 senedir TV'de gördüğüm an kanalı değiştirmeden severek seyrediyorum. Sıradanlaşmış detayları ve klişeleşmiş cümle kalıplarını, bize iade ediyorlar sahnede.
'- Ben de Malcolm X'im'  şeklinde topluluklarda gaza gelen kişileri sıklıkla kullanıyorlar dikat edin, seviyorum bu klişeyi de :)

Dün tanışmalarının 12. yılını kutlayan, aynı zamanda (erkeği:)) nikah şahidimiz de olan yakın arkadşlarımızın evindeydik. Bir ara içimizden sarışın ve komik olanı (Onur) ÇOK GÜZEL HAREKETLER BUNLAR'ın bu videosunu izlerken kopuyordu, ki izledikten sonra bende de aynı etkiyi yarattı.

Buyrun, sıra sizde :)

300 GÜNÜBİRLİKÇİ


300 Günübirlikçi - battle of kilyos
Yükleyen kotusozluk. - En harika videolar burada

Ve karşınızdaa 'AJANADA DERGİ' Ekim sayısı

Çok çok heyecanlıyım, çünkü bugün AJANDA’nın yeni sayısı çıktı.

Bu  ay dergide neler var neler şöyle bir göz atalım :

Film Ekimi’ndeki gösterime girecek filmlere Akın’ın yorumlarıyla hızlıca bir bakış ,

Banu’dan, en sevdiğim yazalradan Reşat Nuri Güntekin’in, ‘Acımak’ kitabının incelemesi,

Bu ayki konuk yazarımız Elif’in, gündeme bomba gibi düşen Haluk Bilginer’in  ‘sanatçı yavşaklığı’ hakkında 46 dergisine verdiği  röportaj sonrası yorumu,

Duygu’nun, FİBA süresince yayınlanan rekamları değerlendirmesi,

Veeeeee bendenizin gerçekleştirdiği AHMET ÜMİT röportajını okuyabilirisniz.

Ayrıca, benim için bu ay’ın hazırlık süreci pek keyifliydi. Minyatür maketler yapan, tasarımcı ASLI ERATAÇ ile tanışma fırsatı buldum. Güleryüzü ve (eşiyle beraber) sahip olduğu müzik zevki sayesinde güzel bir Pazar geçirdik. İşte o günden bir kaç kare.

(Arkadaşım Bilge ve Aslı sağolsun, YO YO MA adlı müzik dehasıyla tanışmış oldum)

Aslı çalışırken çektiğim bir kare

ve buyrun size minyatür FIRT dergisi :)

Buraya tıklayarak Aslı Erataç'ın sitesini ziyaret edebilirsiniz.

Ve dergide yer alan diğer konular, yani daha daha fazlası için sizi dergiye bekliyoruzzz...

(Arkadaşlar, hala AJANDA’ya üye olmadınız mı yoksa? (Çoktaaan indirip, okumuş olanlara sözüm yok tabi ;) )

Tek yapmanız gereken, BURAYA tıklayp ekranın sağ üst köşesindeki  FEEDBURNER  linkinden  üye olmak. Böylelikle her ay dergi çıktığında size mail ile bilgisi gelecek.)

'kAPLANKADİLAk - Pis bir adamdı ama ellerini iyi yıkardı'

Güçlü Öztekin 1978 yılında Eskişehir’de doğdu. Mimar Sinan Üniversitesi Resim bölümünden mezun olan sanatçı çeşitli karma ve kişisel sergilerle adını çağdaş sanat dünyasında duyurmaya devam ediyor.

Rampa, 18 Eylül -23 Ekim tarihleri arasında Güçlü Öztekin’in ‘kAPLANKADİLAk - Pis bir adamdı ama ellerini iyi yıkardı’ adlı 4. kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor.

Sanatçı kağıt üzerine akrilik ya da karışık teknikle ortaya çıkardığı işleri galeride tekrar işlemden geçirerek izleyiciye sunuyor. 

‘Güçlü Öztekin’ Sergisi

18 Eylül-23 Ekim 2010

RAMPA

Şair Nedim Caddesi No:21A Akaretler 34357 Beşiktaş, İstanbul, Türkiye

T + 90 212 327 08 00  F + 90 212 327 08 01

Galeri Salı, Çarşamba, Perşembe, Cuma ve Cumartesi günleri 11:00 - 19:00 arasında açıktır. Pazar ve Pazartesi günleri kapalıdır.

AFRİKALI LEO / Amin Maalouf

1949 Lübnan doğumlu, gazetecilik kökenli popüler yazarımızın ilk kitabı 'Afrikalı Leo'.

'Semerkant', 'Yüzüncü Ad' , 'Doğunun Limanları', 'Yolların başlangıcı' kitapları ise yazarın diğer çok ünlü olmuş eserleri. Sanırım en beğenilen de 'Doğunun Limanları'.

Konumuza dönelim, kim diyorduk? He evet 'Afrikalı Leo'.
Kahramanımız 1400'lü yılların Kuzey Afrikasını, Avrupasını, İstanbulunu anlatıyor bize, bol betimleme ile. Bir nevi 'Doğu'nun gizemi' hikayesi ...

Kitabın ilk sayfalarından itibaren bilgiyle ve fazla tasvirli cümlelerle karşılaşmış olmaktan pek memnun olmasam da, şimdi ne gelecek arkadaşın başına demekten de kendimi alamadım.
Bir tür gezi notları gibiydi aslında, ki kitap içinde de ana karaktere bu yönde bir kitap yazması (seyahatname) konusunda yönlendirmeler vardı.

Şöyle bir 600 yıla dönüp bakıyorum da (yok artık, çok oldu o zaman dilimi Sedoş :p ), kadının adı yok, yani ezelden beri yokmuş. Müslümanlığa fazlaca değinen yazarımız, özellikle Müslüman bir toplumda bireylerin konumladığı pozisyonları çok net aktarabilmiş bence. Zenginlik, politika, aile içi ilişkiler, ticaret, arkadaşlık gibi.
Ben 'eskiden böylemiymiş, dünya daha güzelmiş' diyenlerden değilim.İetişimin yoğun olmadığı zamanlarda suçlar da daha kolay gizlenmiştir bence. Hatta insanların giderek medenileştiğine inanıyorum. He artık kıyımları bireyler değil, kurumlar yapıyor. Ki bunu ayrı bir platformda, başka kişilerin tartışması daha doğru olur tabi.

Afrikalı Leo'yu bir çırpıda okumadım, ama zor okunacak bir kitap da değil.Dili kolay olmakla beraber, tarihe ve folklorik öğelere ilgi duyuyorsanız hoşunuza gidecektir.

Bilirsiniz ser veririm, sır vermem :) . Kitabın konusunu açık etmemek için benden bu kadar. Keyifli okumalar...