Klasik bir tatil sabahı

Gece bıcırığın muslukları açık kalmış :)

Sabah erkenden uyandı, biraz Nick Jr izlemenin ikimize de zararı olmaz... Baba uyusun, 1 tatil sabahına 1 kurban yeter.

Örgü, dergi, internet. Bu günün hakkını vermeliyim, sağlık olsun yeter...

Bol fotograflı 'Nerelerdeydin?' diye soranlara postu

Merhaba herkese,

Yazıp yazıp siliyorum, hem de aylardır. Cok sevdigim insanların uzun süredir kötü hastalıkla mücadele ediyor olusu haricinde hayat kaldıgı yerden devam ediyor.
Umarım caresi bulunur, hep hep hep güzel haberler duyarız, kimse bir daha hasta olmaz...

Nisan ayından beri olan fotografları toparladım bilgisayar basına oturup.  Tüm sevenlerimize gelsin :)

Nisan 2014 - Marken Adası / Hollanda

Mayıs 2014 - Bayramoglu

Mayıs 2014 - Sultan Ahmet Camii (Oktay Colak ile fotograf gezisinden)

Mayıs 2014 - Edirne

Mayıs 2014 - Edirne

Haziran 2014 - Kadıköy

Temmuz 2014 - Gebze (Sunum yaparken beni çeken pek tatlı arkadaslarım var :) )

Eylül 2014 - Bayramoglu (Efe'nin komsu kankaları)

Eylül 2014 - Bayramoglu (Efe'nin göbekten kankaları :) )

Eylül 2014 - Ballıkayalar (Efe ve Cınar)

Bir film (JAGTEN), bir dizi (GAME OF THRONES)

Geçtiğimiz 2 gün duygulardan duygulara hasıl oldum… 

İlk önce 2012-Danimarka yapımı ‘The Hunt’ filmini izledim. Erkek bir anaokulu öğretmeni ile bir kız çocuğu'nun küçük bir Danimarka kasabasında yaşadıklarını konu ediyor. Türkiye'de de pek çok festivalde gösterilmiş. Pek sevdim, ertesi gün de film aklımdaydı. Avrupalıların sorun çözme biçimleri ve sorun yaratma biçimleri farklı tabi, özellikle de Kuzey Avrupalıların bir enterasan benim büyüdüğüm Türk toplumuna göre. 

Bir filmden buralara geldim, haftalardır sosyoloji çalışıyorum, fazla konuşmayayım, siz bir izleyin bence :)

Imdb puanı: 8.3

Foto kaynak

Dün de Game of Thrones 4. Sezon 9. Bölümünü izledik. Dizinin en sevdiğim bölümlerinden biriydi. Ah Ygritte, çok ağlattın beni kız:

 'You know nothing Jon Snow'

Fotoğraf kaynak

Dar Ağacında Üç Fidan...

Pek  güzel oldu bunu dinlemek:

http://grooveshark.com/s/Mahur/3ffoBF?src=5

ATTİLA İLHAN’IN “O MAHUR BESTE ” ŞİİRİNİN YAZILIŞ ÖYKÜSÜ

Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan’la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımız da sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan’la ben ağlaşırız

Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı
Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı
Gittiler akşam olmadan ortalık karardı

Bitmez sazların özlemi daha sonra daha sonra
Sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara
Simsiyah bir teselli olur belki kalanlara
Geceler uzar hazırlık sonbahara

Attila İlhan’ın bu güzel şiiri daha sonra bestelendi. Şiiri okurken ya da şarkı olarak dinlediğinizde adı geçen Müjgan hakkında ne biliyorsunuz? Büyük bir olasılıkla güzel bir kadın ismi olabilir mi? Olsa olsa unutulmaz bir aşkın yitirilen güzeli mi ? Bilemediniz.
İşte “Müjgan’la Ben Ağlarız” ve hüzünlü öyküsü… Attila İlhan anlatıyor;

“12 Mart sonrasının kahır günleriydi. Bir sabah radyoda duyduk ağır haberi: Deniz’lere kıymışlardı. Karşıyaka’dan İzmir’e geçmek için vapura bindim. Deniz bulanıktı; simsiyah, alçalmış bir gökyüzünün altında hırçın, çalkantılı… Acı bir yel esintisinin ortasında aklıma düştü ilk mısra… Vapurda sessiz bir köşe bulup yüksek sesle tekrarladım. Vapurdan indikten sonra da rıhtım boyunca bu ilk mısraları tekrarlayarak yürüdüm”.

“Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı
Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı
Gittiler akşam olmadan ortalık karardı ” 6 Mayıs 1972

Bir kadın ismi sanılan ‘’Müjgan’’eski dilde “kirpik” anlamına geliyor ve Şair’in “müjganla ağlaşmak”tan ne söylemek istediği orada çözülüyor; Attila İlhan, 6 Mayıs 1972 yılında idam edilen Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan’a ağlıyordu…

Şiiri ve şarkıyı şimdi bir de bu bakış açısıyla okuyun ve dinleyin…

Ruhun şad olsun büyük usta..

Kaynak: http://www.duseyazanlar.com/kultur-sanat/edebiyat/attila-ilhanin-o-mahur-beste-siirinin-yazilis-oykusu.html/

En sevdiğim hobim: 'Çarpıişi'

Ta taaa, işte son yaptığım çarpı işi:

Aslında Efe'nin odasına yapmıştım ama pembe çerçeveye koyunca renk engeline takıldı.
Banyoya asmaya kara verdim.
-Banyoda etamin mi olurmuş? 
-Bizim banyoda olacak :)

• Daha önce de bunu işlemiştim
• Pinterest'teki çarpı işi panom da burada

Sevgili Günlük :)

Bir süredir kendimi tuhaf hissediyorum. Tamamen İyi yada tamamen kötü diye tanımlayamadığım bir süreç.

Başka insanların acılarından derinden etkilendim son aylarda.

Ailemden, arkadaşlarımdan, sanal olarak tanıdığım insanlardan, ülkemden…

Aynı zamanda çok güzel gelişmeler oldu. Pek muammada bıraktı di mi? İyi olan ne kötü olan ne anlatsam bir bir… :)

Efecim okula alıştı. Haftasonuna doğru şu soruyu sormadan da durmuyor ama ‘Anne yarın okula gitmiycez mi, işe gitmiycez mi?’ Soru cümlesi ama olumsuz da, yani gitmeyelim :) ‘Gidicez annecim, bir kere daha gidicez sonra tatil’ diye cevaplıyorum, 2,5 yaşındaki çocuğa zaman kavramını anlatmak zor.

Bir saat aldık ona. Nasıl meraklı minik. Diyin ki şağda park, solda da kitap yada sana öğreteceğimiz bir şey var hangisine gidersin, istisnasız sol tarafı seçer. Kitap okumayı, puzzle yapmayı, posta kutusu oyuncağı ile oynamayı, ‘Dora the explorer’ ile ‘Koş Diego’ seyretmeyi çookk seviyor. Beden aktivitelerinin insanı değil yani. Bakalım büyüdükçe nasıl bir insan olacak?

Haftasonları bir ritüelimiz oluştu, klasik 7’de kalkıyor. Yanımıza geliyor; şanslıysak onunla 1-2 saat daha uyuyoruz yada birimiz kalkıp güne (2,5 yıldır olduğu gibi) kargalar ile beraber başlıyoruz. Olsun iyi ki var, ne olmuş az uyuyorsak?

Yaptığım işi ve işyerimi çok seviyorum. Beraber çalıştığım iş arkadaşlarımı da. İyi ki dönmüşüm iş hayatına.

Eskiden Efe’yi bir yere bırakıp kendime birkaç saat yaratmak için fırsat kollardım. İşe başlayalı 7 ay oldu, artık bu hissiyatım yok, aksine iş dışındaki her anım Efe ile olsun istiyorum. O da büyüyor, artık bez takmıyor, dışarıda köfte-pilav yiyor, yürümemiz gerekirse eşlik ediyor... Dolayısı ile onunla ev dışında vakit geçirmek de kolaylaştı. Hele birkaç sene sonra müzelere, tiyatrolara da gitmeye başlayacağız beraber, offf tadından yenmez…

Bu hafta vizelerim var. Birkaç ay sonra Sosyoloji öğrenciliğinde 2. senem bitmiş olacak. Aferin bana :) İyi ki başladım bu bölüme ve pes etmedim. Hem çalışıp, hem anne olup, hem gezmeyi sevip, hem okumak zor. Yüksek Lisans olsa MBA, MIS falan seçecektim ama böyle zevkli konular olmayacaktı, devamını getirme sebebim de ilgi duyduğum bir bölüm okumam sanırım.

Kilo ve yediklerim konusunda geçen aylardaki kadar iyi değilim. Akşamları çekirdeğe dadandım bu ara, çıt çıt :) Makarna desen gırla gidiyor. Yürüyüşü daha sık ve düzenli yapmalıyım. Yoksa yakında aylık büyüme raporu açıklayacak duruma geleceğim. Bu ay %3 büyüdüm diye :)

Bahar geldi. Cam önlerine yeni çiçekler diktim. Harika görünüyorlar. Bahçemizdeki erik ağacı ilk mahsüllerini verdi. Maalesef güllerimizi böcek basmış. Gürültücü ama sevimli yan komşumuz yaz sonuna kadar kalmak üzere taşındı, gözümüz aydın :)

Bir kanaviçe bitirdim mantarlı ve cüceli olan, çerçeveleyip duvara asacağım. Şimdi gül deseni yapayım diyorum. Efe uyuduktan sonra CnnTürk’te Aykırı Sorular ve Dört Bir Taraf izliyorum o sırada da ya çekirdek çitliyorum, yada etamin yapıyorum.

Geçtiğimiz ay ‘Portre Fotoğrafçılığı’ kursuna katıldım. Hocamız Oktay Çolak idi. O kadar çok şey öğrendim ve keyif aldım ki. Uygulama dersi için SultanAhmet’e gidip bol bol turist fotoğrafı çektik. Yukarıdaki iki portre çektiğim fotolardan bazıları.

Postcrossing hayatımın en renkli alanlarından. Tenten ve İnge Löök kart koleksiyonuma 1’er parça daha geldi. Havalara uçtum. Beni bu işle tanıştıran canım arkadaşım Sanat Notları, seni seviyorum.

Önümüzdeki günler 2 şehir göreceğim biri Eskişehir, biri Amsterdam. İkisinde de Efe olacak, çocukla gezmek daha çocuğum olmadan özendiğim bir durumdu. Evet tabiki 2 yetişkin gezmekten daha sınırlayıcı bir durum ama yine de o minnakın varlığıyla ve aile olarak evden uzaklaşmanın keyfi paha biçilmez…

'Harikalar Sahili' Kocaeli

Havalar güzelleşti, nasıl gezesim var müzeler, yeşillikler, yeni yerler…

Geçtiğimiz haftasonu güzel Kocaeli’min güzel bir parkına gittik: ‘Harikalar Sahili’.

Deniz kenarında, küçük bir çocuk için çok güzel bir dünya kurmuşlar, tebrik ederim yapanları.

Devasa, görkemli, bakımlı bir yer beklemeyin. Bizde o işler pek yürümüyor biliyorsunuz, beton yığını AVM’lerin içinde yüksek fiyatlar ödeyerek nispeten daha bakımlı ve özenli mekanlara ulaşabilirsiniz belki.

Açık havada ve ücretsiz bir park için yine de gayet güzel ‘Harikalar Sahili’.

Bir sürü masal ve çizgi film kahramanının renkli heykelleri var ve çeşit çeşit kaydıraklar…

2,5 yaşındaki bıcırık Efe çok memnun kaldı burada vakit geçirmekten.

İzmit, Körfez taraflarına yolunuz düşerse, E-5’e de yakın olan, deniz kenarındaki bu şirin parka uğramanızı tavsiye ederim. 

29 aylık çocuğum neler yapar oldu

• Artık o kendine ait cümleleri, mimikleri, alışkanlıkları olan bir çocuk.
• İşe başladığımdan beri (5 aydır) geceleri uyanıyor 1 yada 2 kere 'anne' yada 'baba' diye ağlıyor, biz yanına gidip 'hadi uyu annecim/babacım' demeden de susmuyor. Offf susmuyooorr, uykusuzluktan yorgunum biraz çok özlüyorum deliksiz akşamdan yatıp, sabaha kadar uyuduğu zamanları.
• İştahı eskisine göre çok iyi. Ispanak/pazı gibi yeşilliklerin kavurmasını yoğurtlayınca yiyor. Favorileri havuçlu pilav, makarna, bulgur, muz ve süt.
• Bu ay çikolata ile tanıştı. Düşkün değil ama ikram edilirse geri çevirmiyor :) Geçen sene bol bol dondurma yemişti mesela dondurmayı daha çok talep ediyordu.
• TV yasağı da son buldu. Dora, Pepe, Koş Diego koş evimizdeki yeni karekterler. Bıraksam 2 saat izler, tüm gün açık olsa gıkı çıkmaz. Arada dikkati dağılıyor ama yine de TV büyü gibi, gözünü ayırmadan izlemek istiyor. 1-2 saatle sınırlayacak şekilde açıyoruz biz de.
• 1,5 aydır hasta değil şükür, acaba vücudu daha mı dirençli oldu bilmiyorum? Erken yaşta kreşe giden çocuklar için bu yönde tezler okudum çünkü. Zaman geçtikçe daha az hastalanıyorlarmış.
• Geçen gün canım sıkkındı, yanıma geldi, kucağıma aldım, gözlerimin içine bakıp 'Anne sen üzgün müsün' dedi, 'Biraz üzüldüm annecim geçecek' dedim. 'Üzülme anne' dedi. Yalın ve net, tüm içtenliğiyle, laf olsun diye değil. O öyle dedi ya, üzülmeyi bıraktım, neye kızdığımı unuttum. Böyle yoğun bir duyguyu büyüdükten sonra yaşatacak mı bilmiyorum? O an hissettirdiklerini ise hiç unutmayacağım...
• Bir kere 'Black Theatre'a götürdüm, korktu ve şu an tiyatroya gitmek istemiyorum diyor malesef. Bir süre götürmeyeceğim unutsun diye.
• Diksiyonu düzgün, kelime haznesi geniş. Konuşma konusunda başarılı buluyorum kendisini, önümüzdeki dönem terfi ettireceğim :) Onun bu konuda hızlı çıkması beni inanılmaz mutlu ediyor, buraya kayıt düşeyim dedim.
• Fiziksel aktivitelerden hoşlanmıyor ve ürküyordu. Kindyroo'ya götrüyoruz 1,5 aydır. Çoccuum aştı kendini, koltuk tepelerinde zıplıyor. Ses çıkarmıyoruz, çünkü hareketsiz ve uslu bir çocuk her ne kadar anneye kolay olsa da; onun çocukluğunu, gençliğini koşarak, zıplayarak geçirmesini istiyorum. Hareket etmesi için sürekli teşvik ediyoruz bu sebeple. Hala düz duvara tırmanmaya teşebbüs etmedi, beklemedeyiz :)
• Okula gitmeye alıştı, ağlama sızlanma yok artık. Bununla ilgili de bir yazı yazacağım...
• En sevdiği şarkılar 'Mary Had a Little Lamb' ve 'I'm thirsty'
• Geçen hafta karne aldı okulundan :) 7-8 madde var onun hakkında bilgiler içeren, en sevdiği yemek: Makarna gibi... 'Büyüyünce ne olmak istiyorsun' sorusu var 'Babam' cevabını vermiş. Benimle sohbet etmeyi daha çok seviyor ancak babasına hayran ve onu örnek aldığını hissediyordum zaten. Yanlız dediğim gibi ve çok önemli olan benimle sohbet etmekten çok keyif alıyor :) :)